De Rotterdamse Srebrenica herdenking 2026 was waardig, mooi en diep emotioneel. In een bijeenkomst waar kunst, cultuur, muziek en persoonlijke verhalen samenkwamen, werd niet alleen stilgestaan bij het immense verlies van onschuldige levens, maar ook bij de kracht van hen die verder leven met deze geschiedenis.
De woorden van de sprekers, de zang van koor Al Imran en de symbolische terwaterlating van de witte roos maakten voelbaar dat het verdriet na ruim dertig jaar nog altijd aanwezig is. Tegelijkertijd werd zichtbaar wat misschien wel het krachtigste antwoord op genocide is: de veerkracht. Een gemeenschap die ondanks alles blijft bestaan, groeit, doorgeeft en verbindt.
Jong, oud en alles daartussenin kwamen samen in een sfeer van warmte, solidariteit en gedeelde verantwoordelijkheid. Er waren tranen, momenten van stilte en herinnering, maar ook trots, hoop en verbondenheid.
“Want wij zijn er nog! En zolang wij er zijn, leven ook zij voort in onze herinneringen, verhalen en daden.”
Een rode draad door de bijdragen van wethouder Chantal Zeegers, Nedim Delić, Anne van der Ouwelant en Amara van der Elst was de boodschap dat genocide bedoeld was om een volk uit te wissen. Maar dat volk is er nog steeds. Zichtbaar. Levend. Bloeiend. Aanwezig. Juist daarin schuilt een krachtige overwinning van menselijkheid op vernietiging.
Tegelijkertijd klonk er een indringende waarschuwing. Zoals verwoord in het gedicht van Amin Imširović en de tentoonstelling ‘De 11 stappen van genocide’ kan een samenleving stap voor stap, bijna ongemerkt, afglijden naar uitsluiting, ontmenselijking en uiteindelijk genocide. Daarom vraagt herdenken meer dan herinneren alleen. Het vraagt dat wij blijven kijken, luisteren, in gesprek gaan en handelen wanneer menselijke waardigheid onder druk staat.
Wij herdenken niet alleen om stil te staan bij wat verloren is gegaan. Wij herdenken om te dragen wat blijft, om samen te leven met de lessen van het verleden en om onszelf telkens opnieuw de vraag te stellen: waar sta ik?
Zoals een grote dichter ooit zei:
“Zakopali su nas u zemlju, ali nisu znali da smo sjeme.”
“Ze begroeven ons in de aarde, maar ze wisten niet dat wij zaadjes waren.”
Op 11 juli vindt de nationale herdenking plaats in Den Haag: www.srebrenica-herdenking.nl
We hopen jullie allemaal ook daar te zien!
Werkgroep RotterdamHerdenktSrebrenica
